þetta er litlu mega rassgötin hans Freys frænda míns, en blessuð börnin heita Breki og Katla. garg hvað þau eru miklar dúllur :)
mánudagur, janúar 06, 2003
hvað var tóta í fyrra lífi? (hverjum er ekki skítsama?)
Niðurstöðurnar:
--------------------------------------------------------------------------------
Ég veit svo sem ekki hvað þér finnst um það...en þú varst karlmaður í þinni síðustu tilvist.
Þú fæddist í síðasta lífi á stað nálægt Ontario á því herrans ári 725.
Þú starfaðir sem: leikritaskáld, leikstjóri, hljómlistarmaður og ljóðskáld.
--------------------------------------------------------------------------------
Hér er stutt lýsing á þér og högum þínum í síðasta lífi:
Þú hafðir ríkjandi þörf til þess að ferðast og til að rannsaka alla hluti. Gætir hæglega hafa verið rannsóknaraðili og/eða njósnari.
--------------------------------------------------------------------------------
Hvaða skilaboð færir fyrra líf þér til þessarar jarðvistar?
Skilaboðin til þín eru: Til þess að geta elskað aðra verður þú að elska sjálfan þig. Metnaður -- er ekki allt. Sannur auður kemur að innan.
--------------------------------------------------------------------------------
Er þetta ekki að rifjast upp núna? - Farnist þér vel?
Niðurstöðurnar:
--------------------------------------------------------------------------------
Ég veit svo sem ekki hvað þér finnst um það...en þú varst karlmaður í þinni síðustu tilvist.
Þú fæddist í síðasta lífi á stað nálægt Ontario á því herrans ári 725.
Þú starfaðir sem: leikritaskáld, leikstjóri, hljómlistarmaður og ljóðskáld.
--------------------------------------------------------------------------------
Hér er stutt lýsing á þér og högum þínum í síðasta lífi:
Þú hafðir ríkjandi þörf til þess að ferðast og til að rannsaka alla hluti. Gætir hæglega hafa verið rannsóknaraðili og/eða njósnari.
--------------------------------------------------------------------------------
Hvaða skilaboð færir fyrra líf þér til þessarar jarðvistar?
Skilaboðin til þín eru: Til þess að geta elskað aðra verður þú að elska sjálfan þig. Metnaður -- er ekki allt. Sannur auður kemur að innan.
--------------------------------------------------------------------------------
Er þetta ekki að rifjast upp núna? - Farnist þér vel?
mánudagur DAUÐANS!!!
segi nú ekki meir. en til að segja eitthvað meir, þá ætla ég hérna að linka á einhverja skíta myndasíðu hjá einhverju fólki á/frá Egilsstöðum. það er svo gaman að skoða svona eitthvað fólk sem maður þekkir ekki rassgat. reyndar kannaðist ég nú við einn strákinn á þessum myndum. hann er víst vinur einhvers vins, vinkonu minnar.
je!
tsjekk it át men..... http://myndasida.blogspot.com/
segi nú ekki meir. en til að segja eitthvað meir, þá ætla ég hérna að linka á einhverja skíta myndasíðu hjá einhverju fólki á/frá Egilsstöðum. það er svo gaman að skoða svona eitthvað fólk sem maður þekkir ekki rassgat. reyndar kannaðist ég nú við einn strákinn á þessum myndum. hann er víst vinur einhvers vins, vinkonu minnar.
je!
tsjekk it át men..... http://myndasida.blogspot.com/
föstudagur, janúar 03, 2003
mig langar í íbúð númer 301 í húsi 8. frjáls framlög meira en lítið velkomin.
ef einhver vill líka borga Euro reikninginn minn, þá verð ég svaka kát.
ef einhver vill líka borga Euro reikninginn minn, þá verð ég svaka kát.
hoh-ho-ho! Christina mella komin í hann krappan. gott á hana og gott hjá CD:UK! þeir sendu hana inní herbergi að skipta um föt! ARgh-hahahahah!!!
Sjá Fréttina
"I’m just a girl who is expressing herself. Some parents might think that I’m out of line but there is worse stuff on TV."
"We were relieved she turned up in more clothes this time."
Sjá Fréttina
heheheeh!
hafiði þetta fólk!
hún er meira að segja soldið lík mér....
Which Ultimate Beautiful Woman are You?
brought to you by Quizilla
hafiði þetta fólk!
hún er meira að segja soldið lík mér....
Which Ultimate Beautiful Woman are You?
brought to you by Quizilla
http://www.thespark.com/sextest/
þetta próf segir manni hvað maður á eftir að sofa hjá mörgum það sem eftir er ævinnar. soldið asnalegt, ég veit. eiginlega mjög asnalegt. sérstaklega þar sem niðurstöðurnar um mig eru aldeilis ekki réttar. 9 manns?
glætan.
ég ætla að taka miklu fleiri.
hehe
þetta próf segir manni hvað maður á eftir að sofa hjá mörgum það sem eftir er ævinnar. soldið asnalegt, ég veit. eiginlega mjög asnalegt. sérstaklega þar sem niðurstöðurnar um mig eru aldeilis ekki réttar. 9 manns?
glætan.
ég ætla að taka miklu fleiri.
hehe
fimmtudagur, janúar 02, 2003
annar snilldarlegur linkur kominn á Bloggið, en það er vefurinn http://www.randysweb.com/weird/index.htm. en þar er nákvæmlega allt sem þú þarft ekki að nota við dagleg störf.
hehe.
hehe.
garðálfar rokka
Mr GnomeMaker Says:
If you see a Garden Gnome,
pick it up and take it home.
Make sure it is really dead;
stick something sharp into its head.
þetta fallega ljóð er tekið af síðunni http://www.bifrost.com.au/hosting/gnomes/ þar sem fólk hefur verið gjörsamlega unshy við að gera garðálfum lífið leitt. he he he
Mr GnomeMaker Says:
If you see a Garden Gnome,
pick it up and take it home.
Make sure it is really dead;
stick something sharp into its head.
þetta fallega ljóð er tekið af síðunni http://www.bifrost.com.au/hosting/gnomes/ þar sem fólk hefur verið gjörsamlega unshy við að gera garðálfum lífið leitt. he he he
um daginn horfði ég á myndina Amelie með honum elskulega Eyfa mínum. mikið er það ótrúlega góð mynd. namminamm. kíkið á Amelie linkinn hér til vinstri, mjöööööög flott síða. hann er líka drullusætur, gaurinn sem hún hösslar.
talandi um Eyfa, þá er gaman að taka það fram að ÉG lagaði vídeóið heima hjá afa hans og ömmu, með einskærri hugvitsemi og snilld. mér finnst Eyfi ekki hafa þakkað mér nóg fyrir að hafa framið þetta mikla góðverk og til að kvetja hann í að kaupa handa mér dýra og fallega hluti, þá bið ég ykkur endilega um að senda honum póst með því að ýta HÉR
talandi um Eyfa, þá er gaman að taka það fram að ÉG lagaði vídeóið heima hjá afa hans og ömmu, með einskærri hugvitsemi og snilld. mér finnst Eyfi ekki hafa þakkað mér nóg fyrir að hafa framið þetta mikla góðverk og til að kvetja hann í að kaupa handa mér dýra og fallega hluti, þá bið ég ykkur endilega um að senda honum póst með því að ýta HÉR
gleiðilegt nýtt ár elskurnar mínar og takk fyrir gömlu árin. eða eitthvað.
en vissuði að ég er dópisti?
þetta var maður að lesa um á þessu líka sniðugu og trúverðuga prófi
Grover on Ecstasy You're funny, you're loveable, you're entertaining, you like to call yourself "Super Grover!"--You're obviously on ecstasy. But that's why we love you. Be careful, ok?
Which Sesame Street Muppet's Dark Secret Are You?
brought to you by Quizilla
en vissuði að ég er dópisti?
þetta var maður að lesa um á þessu líka sniðugu og trúverðuga prófi
Grover on Ecstasy You're funny, you're loveable, you're entertaining, you like to call yourself "Super Grover!"--You're obviously on ecstasy. But that's why we love you. Be careful, ok?
Which Sesame Street Muppet's Dark Secret Are You?
brought to you by Quizilla
mánudagur, desember 23, 2002
jæja.
ætli ég verði ekki að byrja á því, þennan næst svartasta dag ársins að óska Magnúsi Sigurjónssyni og Vigni Frey Helgasyni til hamingju með að vera orðnir stúdentar. voða hljómaði þetta skringilega. allavega.... og þakka þeim fyrir geggjaðar veislur :)
hérna sjáum við Magga taka við stúdentsskírteininu sínu, frá dónalegasta manni í heimi, Einari Birgi skólameistara Flensborg. Magnús Þorkelsson stendur álengdar og hugsar um brjóst á alsberum kellingum.
ætli ég verði ekki að byrja á því, þennan næst svartasta dag ársins að óska Magnúsi Sigurjónssyni og Vigni Frey Helgasyni til hamingju með að vera orðnir stúdentar. voða hljómaði þetta skringilega. allavega.... og þakka þeim fyrir geggjaðar veislur :)
hérna sjáum við Magga taka við stúdentsskírteininu sínu, frá dónalegasta manni í heimi, Einari Birgi skólameistara Flensborg. Magnús Þorkelsson stendur álengdar og hugsar um brjóst á alsberum kellingum.
föstudagur, desember 20, 2002
síðasti föstudagur fyrir jól. hvað ætli féhirðirnir hafi verið að gera föstudaginn fyrir jól? hmmm.
en allaveganna... ég fann þetta líka þvílíkt hjartnæma bréf, eða frásögn, eða ég veit ekki hvað á netinu og mér finnst það svo ógeðslega fyndið að ég held varla vatni hér í vinnunni. ég held nú reyndar að einhverjir eigi eftir að snúa upp á nefið á sér og segja að það sé ljótt að hlægja að hommum.
hmmm...
það finnst mér ekki :)
The Greatest Moment of My Life
Carl Maravilla - 7/17/2002
Tom, my brother, called from San Francisco asking if I was going to the Gay Games. “Gay Games? What is it and when are they?” I asked. I had heard about a Gay Olympics and that the U.S Olympic Organizing Committee had prevented “us” from using the word Olympics but I didn’t know that the name had changed or that Vancouver BC Canada was hosting Gay Games III.
“The games are in August and registration closes soon,” he said, adding that Mike, his husband, was going too. “I’m running in the 1500M and the 10K and I assumed you were too, since you are a serious runner. You and (your) Tom (my lover) should join us! We already have a place and all you have to do is register and get flights.”
It didn’t take two seconds to make up my mind. As soon as I finished talking to my brother I told my Tom that we were going to Gay Games III. It was a good thing too-because when I called the information number they told me that registration was closing the next day.
Later on, I vowed that I would attend every subsequent Gay Games as long as I was able. The feeling of the crowds at the opening and closing ceremonies, the friendships I developed, and the pride of competition among gays, lesbians and our supporters is overwhelming and indescribable. Henri, my second lover, and I have enjoyed every Gay Games since!
That day started out perfectly: clear blue sunny skies, a few white clouds and a gentle breeze. The morning track events were thrilling and that afternoon I was every excited about my first competition, the 1500M. It was warm now, not hot, down on the track. I visualized my race as a calm peace settled over me. My minds eye saw the first lap: 0:68, and my Tom was watching me. The second lap was a repeat of the first. The third lap was hard but I maintained and saw 0:69. Then the imaginary bell rang and I put out the final effort.
Putting on my racing shoes I felt invincible. Not boastful or bragging, but knowing that I was going to do my best. All the months of training and competition were focused on the next few minutes. On the starting line, out of nowhere but in my mind, a voice whispered “Carl you are going to win!” As soon as the gun went off and we sprinted out, I knew that voice was correct!
The crowd in the stands, the officials, and all the runners, even those in front of me, disappeared as I raced down the track. Before the fist lap was over I had passed everyone. Time ceased to exist but the clock said 0:68. As I focused on my pace for the second lap the grandstand began to re-materialize. The clock said 2:16 (perfect!). The third lap was hard but my teary eyes saw 3:25 as the bell for the final lap rang out. Tom’s voice clearly said, “You are going to do it! You are going to win!” as I sprinted down the backstretch, lungs ready to explode.
Coming out of the final turn I was aware that the crowds in the stands were yelling, clapping, and screaming. My heart and soul were reaching to the heavens as my legs and arms reached out to the finish line. I gave everything I had.
Mike and my brother were waiting for me past the finish line and I collapsed in his arms, crying unabashedly, as I am now, thinking about the race, happy that my Tom was with me again, despite that the ashes of his defeated body returned to nature just two months before. 4:12!-the first race I had won since high school! My races were dedicated to Tom Schorzman: my lover, my friend, and my soul mate. This was the greatest moment of my life.
en allaveganna... ég fann þetta líka þvílíkt hjartnæma bréf, eða frásögn, eða ég veit ekki hvað á netinu og mér finnst það svo ógeðslega fyndið að ég held varla vatni hér í vinnunni. ég held nú reyndar að einhverjir eigi eftir að snúa upp á nefið á sér og segja að það sé ljótt að hlægja að hommum.
hmmm...
það finnst mér ekki :)
The Greatest Moment of My Life
Carl Maravilla - 7/17/2002
Tom, my brother, called from San Francisco asking if I was going to the Gay Games. “Gay Games? What is it and when are they?” I asked. I had heard about a Gay Olympics and that the U.S Olympic Organizing Committee had prevented “us” from using the word Olympics but I didn’t know that the name had changed or that Vancouver BC Canada was hosting Gay Games III.
“The games are in August and registration closes soon,” he said, adding that Mike, his husband, was going too. “I’m running in the 1500M and the 10K and I assumed you were too, since you are a serious runner. You and (your) Tom (my lover) should join us! We already have a place and all you have to do is register and get flights.”
It didn’t take two seconds to make up my mind. As soon as I finished talking to my brother I told my Tom that we were going to Gay Games III. It was a good thing too-because when I called the information number they told me that registration was closing the next day.
Later on, I vowed that I would attend every subsequent Gay Games as long as I was able. The feeling of the crowds at the opening and closing ceremonies, the friendships I developed, and the pride of competition among gays, lesbians and our supporters is overwhelming and indescribable. Henri, my second lover, and I have enjoyed every Gay Games since!
That day started out perfectly: clear blue sunny skies, a few white clouds and a gentle breeze. The morning track events were thrilling and that afternoon I was every excited about my first competition, the 1500M. It was warm now, not hot, down on the track. I visualized my race as a calm peace settled over me. My minds eye saw the first lap: 0:68, and my Tom was watching me. The second lap was a repeat of the first. The third lap was hard but I maintained and saw 0:69. Then the imaginary bell rang and I put out the final effort.
Putting on my racing shoes I felt invincible. Not boastful or bragging, but knowing that I was going to do my best. All the months of training and competition were focused on the next few minutes. On the starting line, out of nowhere but in my mind, a voice whispered “Carl you are going to win!” As soon as the gun went off and we sprinted out, I knew that voice was correct!
The crowd in the stands, the officials, and all the runners, even those in front of me, disappeared as I raced down the track. Before the fist lap was over I had passed everyone. Time ceased to exist but the clock said 0:68. As I focused on my pace for the second lap the grandstand began to re-materialize. The clock said 2:16 (perfect!). The third lap was hard but my teary eyes saw 3:25 as the bell for the final lap rang out. Tom’s voice clearly said, “You are going to do it! You are going to win!” as I sprinted down the backstretch, lungs ready to explode.
Coming out of the final turn I was aware that the crowds in the stands were yelling, clapping, and screaming. My heart and soul were reaching to the heavens as my legs and arms reached out to the finish line. I gave everything I had.
Mike and my brother were waiting for me past the finish line and I collapsed in his arms, crying unabashedly, as I am now, thinking about the race, happy that my Tom was with me again, despite that the ashes of his defeated body returned to nature just two months before. 4:12!-the first race I had won since high school! My races were dedicated to Tom Schorzman: my lover, my friend, and my soul mate. This was the greatest moment of my life.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)